Yves Saint Laurent i jego wyzwolone perfumy

YSL Cinema
Moje wprowadzenie do destrukcyjnej kreatywności Monsieur Yves Saint Laurenta datuje się na rok 1988, w którym powstał zapach Jazz.

Byłem wtedy nastolatkiem i zdałem sobie sprawę, że nadszedł czas, aby zaprzestać podbierania perfum rodzicom i zainwestować swoje oszczędności w pierwszy zapach dla dorosłych.

W tych czasach uczyłem się gry na pianinie, co prawdopodobnie mogło być powodem tego, że od razu wpadła mi w oko czarno-biała butelka Jazz. Nie wiedziałem wtedy nic o perfumach. Po prostu pomyślałem, że pachnie niesamowicie. Dopiero kilkadziesiąt lat później zrozumiałem, że Yves Saint Laurent Perfumes Jazz to mieszanka klasycznego goździkowego fougere i nowoczesnej świeżości, która uczyniła go eleganckim bratem Drakkar Noir. Dzięki niej czułem się tak luksusowo wśród moich przyjaciół, którzy głównie używali wodę po goleniu swojego taty.

Na temat geniuszu samego projektanta w modzie napisano wiele pięknych słów. Dużo mniej o perfumach Yves Saint Laurent, więc odkąd Jazz skończył 30 lat, świętujmy ten wielki talent, rzucając okiem na jego osobowość poprzez zapachy. Introwertyk z natury, spędził szczęśliwe dzieciństwo w Oran w Algierii z siostrami i rodzicami, gdzie jego matka Lucienne przekazała mu swój dobry gust w modzie. Słodkie wspomnienie tamtych lat i tego mal d’Afrique nigdy go nie opuściło. Później jego willa w Marrakeszu stała się jego bezpieczną przystanią, w której mógł odzyskać siły po życiowych zmaganiach. Tam mógł też być po prostu Yvesem wśród przyjaciół i ukochanego Pierre Berge.

Jego afrykański blues znalazł odzwierciedlenie w miłości do musujących cytrusowych wód toaletowych, o czym opowiada w swoich pamiętnikach przyjaciel Fabrice Thomas. Eau Sauvage Diora była podstawą jego szuflady, ale nosił go rzadko, woląc Mouchoir de Monsieur z Guerlain. Ta miłość do lekkich, uniseksowych zapachów skłoniła go również do stworzenia dla siebie niesamowitych zapachów. Nie sposób nie wspomnieć o jego pierwszej męskiej kolekcji YSL Pour Homme (Raymond Chaillan), która zadebiutowała w 1971 roku. W tym samym momencie jego radykalna kolekcja z lat 40. zaszokowała aktywistów zajmujących się zwierzętami i krytyków mody. Bezwysiłkowa zmysłowość perfum była po prostu genialnym połączeniem ze skandaliczną reklamą, nagim portretem anty-macho, nakręconym przez Jean Loup Sieff.

YSL Libre

Perfumy Yves Saint Laurent były płynne pod względem płci na długo przed wynalezieniem tego terminu, prezentując dzielącą go parę mieszaną rasowo. Kolejny genialny hit, który prawdopodobnie miał tak samo wielkie znaczenia dla Yvesa, jak przebojowy Dior Eau Sauvage. Mowa oczywiście o YSL Eau Libre (Michel Hy, 1975), pierwszych perfumach otwarcie reklamowanych jako unisex, które cenił za mieniącą się cytrusową zieleń.

Tętniąca życiem powojenna scena Ville Lumiere dostarczyła mu bodźców i chwały. Odzwierciedlając wszystko, co wtedy było cudowne…. Przyjaciele, miłość i spełnione marzenia błyszczą w błyskotliwym wyrafinowaniu perfum Yves Saint Laurent Y (Jacques Bercia i Michel Hy, 1964). Niezbędny archetyp piękna, który tak bardzo kochał, ten brzoskwiniowy i naładowany irysami szypr doskonale pasuje do jego powiązań z intelektualistami Rive Gauche. A przede wszystkim do współpracy z jego bliską przyjaciółką, tancerką baletową Zizi Jeanmaire i jej współmałżonkiem, choreografem Rolandem Petitem.

„Bycie geniuszem i kruchą istotą ludzką to nie miejsce dla maminsynków”, cytując Betty Davis, a Yves Saint Laurent spędził całe życie, zmagając się z aniołami i demonami, z kreatywnością i myślami o śmierci, wzlotami i upadkami, z duchową miłością i pożądaniem. Te dwie bardzo polaryzujące strony uosabiają jego najbliżsi przyjaciele i muzy: anielska Loulou de la Falaise i nikczemna Betty Catroux.

Radosne dni spędzone z ukochanym Pierrem Berge błyszczą w zapachu Paris (Sophia Grojsman, 1983) romantycznym bukietem owocowych róż. Tu widać wpływ jego muzy Loulou de la Falaise. Rozpoznaję Betty Catroux w rozpustnym Opium (Jean-Louis Sieuzac i Raymond Chaillan pod kierownictwem współreżysera Roure-Bertrand Jean Amic, 1977), destylującym te klubowe noce zanurzone w ogromnych ilościach oszałamiających mikstur, dymu, ciężkich narkotyków, uśmiechów i łez. Nawet pan Thomas pamięta te zapachy, które przesiąknęły jego ubrania i samochód przez te wszystkie lata, gdy nocami odwoził Saint Laurenta do domu.

Drogi Yves, dziękujemy za pozostawienie nam spuścizny po tak wielu niesamowitych perfumach Yves Saint Laurent, których zapach naznaczył nasze życie i pod wieloma względami przepowiedział przyszłość perfumerii. Przede wszystkim dziękujemy, że nadal jesteś i będziesz taką inspiracją.