Prada Holding B.V. jest spółką holdingową dla I Pellettieri d’Italia S.p.A., firmy handlującej galanterią skórzaną, produktami Prada (w tym perfumy Prada) i innych powiązanych przedsiębiorstw, takich jak buty Church & Company i linia odzieży damskiej Jil Sander.
Główną kreatorką firmy jest Miuccia Prada. Przez czasopisma fachowe została uznana za najbardziej wpływowego projektanta mody lat dziewięćdziesiątych. Począwszy od wytrzymałego, ale stylowego plecaka z nylonu, opracowała charakterystyczny, utylitarny styl z subtelnymi, stonowanymi kolorami i niezwykłymi fakturami, które znalazły uznanie wśród modnych, pracujących kobiet.
Sprzedaż Prady wzrosła czterokrotnie w latach 1996-2000. Firma dynamicznie się rozwinęła pod koniec lat dziewięćdziesiątych, zarówno organicznie, jak i poprzez przejęcia. Na całym świecie Prada i jej inne marki miały pod koniec 2001 roku 307 sklepów, z czego 143 to sklepy franchisingowe. Prada sprzedaje produkty wyłącznie firm, które kontroluje. Mąż Miuccii Prady, CEO firmy Patrizio Bertelli, zyskał reputację skutecznego, ale i pełnego temperamentu managera. W biurach Prady w Nowym Jorku i Tokio wszystkie artykuły biurowe – od biurek po zszywki – muszą być importowane z Włoch. Bertelli twierdzi, że osobiście zatrudnił 60 procent pracowników grupy. Jego projektowa mantra, cytowana w „Fortune”, brzmi: „To nie moda zmienia styl życia, to style życia zmieniają modę”.
Początki imperium Prady sięgają sklepu z artykułami skórzanymi Mario Prady, otwartego w Mediolanie w 1913 roku. Oprócz własnych towarów, sprowadzał on produkty z Anglii specjalnie dla włoskich szlachciców. Chociaż Mario Prada zabronił kobietom wchodzić do swojego sklepu, kontrola nad firmą po jego śmierci przeszła w ręce kobiet. Po jego śmierci w połowie lat pięćdziesiątych jego synowa prowadziła sklep przez następne 20 lat, ponieważ syn Prady, Alberto, nie był zainteresowany działalnością. Następnie firmę przejęła Miuccia Prada.
Choć świat mody zna Pradę głównie z ikonicznych toreb, odzieży i butów, równie ważnym filarem jej globalnego sukcesu stały się perfumy Prada. Debiut w tej dziedzinie nastąpił stosunkowo późno, bo dopiero w 2004 roku, ale od razu odznaczył się charakterystycznym dla marki połączeniem tradycji, innowacji i intelektualnej głębi. Pierwsze zapachy – „Amber Pour Homme” (Prada Man) i „Amber Pour Femme” (Prada Woman, znana też jako „Tessuto”) – stworzone przez perfumierkę Danielę Andrier, ucieleśniały filozofię Miuccii Prady. Były wyrafinowane, minimalistyczne w formie, ale złożone w warstwie zapachowej, często bazujące na nietypowych akordach jak gorzki migdał, kopra, żywica labdanum czy ambra, podkreślone elegancką, niemal farmaceutyczną formą flakonów. Perfumy Prada, dystrybuowane przez Prada Holding B.V., szybko zdobyły uznanie nie tylko jako dodatki, ale jako integralna część świata Prady, opowiadająca historie równie mocno co kolekcje ubrań.
Kolejne lata przyniosły szereg kultowych już linii zapachowych, które ugruntowały pozycję perfum Prada wśród luksusowej perfumerii niszowej i masowej. „Infusion” series (zapoczątkowana „Infusion d’Iris” w 2007 roku) czerpała z elegancji i czystości mydła, oferując świeże, aksamitne i niezwykle trwałe kompozycje kwiatowo-skórzane. Z kolei „Candy” (2011) była śmiałym, niemal prowokacyjnym hołdem dla słodyczy i kobiecości w wydaniu Prady – intensywna, karmelowo-muskowa, daleka od konwencjonalnych owocowych słodyczy. Linia „Luna Rossa” (od 2012), nawiązująca do żeglarskiej drużyny Prady, zaoferowała nowoczesne, morsko-aromatyczne zapachy męskie. Każda nowa edycja perfum Prada jest traktowana jak dzieło sztuki, często towarzysząc ważnym kolekcjom odzieżowym lub będąc autonomiczną wypowiedzią artystyczną, podkreślającą eksperymenty z materiałem, formą i emocją, którymi żyje cały dom mody. Dbałość o najwyższą jakość składników i unikatowe kompozycje sprawia, że perfumy Prada są rozpoznawalne i pożądane na całym świecie.
Miuccia Prada, wnuczka założyciela, urodziła się w 1949 roku. Jej kariera w projektowaniu mody wyrosła z wczesnego zainteresowania odzieżą i tekstyliami. Pomimo, a może właśnie z powodu swojego bogatego wychowania, opowiadała się za lewicowymi poglądami, rozdając komunistyczne ulotki na ulicach. W 1973 roku uzyskała stopień doktora nauk politycznych. Przez kilka lat studiowała również pantomimę – co mogło być dobrym przygotowaniem do niewerbalnego języka mody. W 1977 roku Prada poznała Patrizia Bertellego, który założył własną firmę produkującą galanterię skórzaną w wieku 17 lat. Prada chętnie słuchała charyzmatycznych rad biznesowych Bertellego, które obejmowały porzucenie angielskich dostawców firmy i zreformowanie staroświeckich stylów bagażu.
Miuccia Prada zaprojektowała coś, co ostatecznie stało się jej pierwszym komercyjnym hitem – plecaki i teczki wykonane z wytrzymałego, wojskowego, czarnego nylonu. Sukces nie był jednak natychmiastowy. W ciągu kilku następnych lat Prada i Bertelli poszukiwali hurtowych zamówień na torby w ekskluzywnych domach towarowych i butikach na całym świecie. Było to trudne ze względu na wysoką cenę i całkowity brak reklamy firmy.
Drugi butik, otwarty w Mediolanie w 1983 roku, stanowił elegancki i nowoczesny kontrast do oryginalnego sklepu w zabytkowej galerii handlowej Galleria Vittorio Emanuele II. Czarna, nylonowa wersja słynnej torby Chanel została wprowadzona w 1985 roku. W tym samym roku debiutowała linia obuwia, a firma zaczęła otwierać własne sklepy w Paryżu, Madrycie, Florencji i Nowym Jorku.
Kolekcja damskiej odzieży gotowej zadebiutowała w 1989 roku. Ubrania Prady były znane z obniżonej talii i wąskich pasków. Często miały też element retro: zarówno Miuccia Prada, jak i jej matka rzadko wyrzucały swoje stare sukienki.
Prada wyróżniała się wśród czołowych domów mody estetyką skierowaną do zamożnych, pracujących kobiet, wykonujących wymagające zadania – z którymi sama się identyfikowała. Postanowiła nazwać swoje stroje „mundurami”. W 1992 roku Bertelli powierzył Patrizio di Marco, który wcześniej pracował dla firmy w Azji, zadanie rozwoju biznesu w Stanach Zjednoczonych. Pomimo znacznego sceptycyzmu tych, którzy uważali torby za zbyt awangardowe, Di Marco zdołał umieścić je w eksponowanych miejscach w dużych domach towarowych. W końcu elitarne, ale praktyczne torby stały się hitem wśród redaktorów mody, którzy zapewnili im miejsce w historii.
Miuccia Prada i jej mąż Patrizio Bertelli (pobrali się w 1987 roku) prowadzili firmę ścieżką ostrożnego wzrostu, sprawiając, że jej produkty były trudno dostępne. Linia drugorzędna o nazwie Miu Miu była wyceniona nieco niżej niż główna linia i skierowana na młodszy rynek – lub „złe dziewczyny”, jak nazwała je Miuccia Prada. „Chodzi o zły gust – który jest częścią dzisiejszego życia” – powiedziała w wywiadzie dla „Time’a”. Większość kolekcji Miu Miu powstawała z syntetycznych tkanin o „tanim” wyglądzie. W połowie lat 90. Prada była na dobrej drodze, by stać się najważniejszym symbolem dekady dla tych, którzy mogli sobie pozwolić na 400 $ za plecak, 165 $ za czapkę bejsbolową czy 1000 $ za sukienkę. Linia odzieży męskiej trafiła do sklepów w połowie lat 90. Roczną sprzedaż w 1994 roku szacowano na 210 milionów dolarów (wzrost o 30%). Sprzedaż odzieży stanowiła wówczas około 20% całości i oczekiwano jej podwojenia w 1995 roku. W 1996 roku Prada otworzyła sklep o powierzchni 18 000 stóp kwadratowych na Manhattanie. Firma posiadała wtedy 47 sklepów na całym świecie, w tym 20 w Japonii. Dysponowała ośmioma fabrykami i zlecała pracę 84 innym producentom we Włoszech. W 1996 roku firmy Bertellego i Prady zostały połączone w nową spółkę holdingową Prapar B.V. (później przemianowaną na Prada B.V.), a Bertelli oficjalnie objął stanowisko dyrektora generalnego grupy Prada.
Miuccia Prada nieco złagodziła swoje projekty mody pod koniec lat 90., chociaż jej wybór materiałów – na przykład lnu z lateksem – wciąż wydawał się wyjątkowy. Bertelli i Miuccia Prada zastanawiali się, jak poszerzyć zasięg swojej firmy, nie zmniejszając prestiżu marki. Rozwijali linie uzupełniające, takie jak Miu Miu i nowa kolekcja Prada Sport, wprowadzona w 1997 roku. Nowa linia Miu Miu dla mężczyzn trafiła na wybiegi w 1999 roku. Przychody wzrosły o 61% w 1997 roku. Firma otworzyła nowy sklep męski w Mediolanie w ciągu roku. „The Wall Street Journal” donosił, że przed otwarciem Bertelli roztrzaskał młotkiem okna wystawowe, ponieważ nie podobały mu się aranżacje. Mniej więcej w tym samym czasie firma zaczęła wykupywać udziały w rywalizującym Gucci Group N.V.. Obserwatorzy nie byli pewni zamiarów Bertellego. Niektórzy analitycy uważali, że Prada jest zbyt mała i zbyt obciążona długami, by rozważać przejęcie. Pojawiły się spekulacje, że Prada działa w porozumieniu z innym graczem. W styczniu 1999 roku Bertelli sprzedał swoje udziały w Gucci prezesowi LVMH, Bernardowi Arnaultowi, który rzeczywiście próbował przejąć Gucci. Jednak Gucci udało się odeprzeć to zagrożenie.
W marcu 1999 roku firma kupiła 51% austriackiej, ale mającej siedzibę w Nowym Jorku, firmy Helmut Lang, której roczne przychody wynosiły około 100 milionów dolarów. Transakcja była potencjalnie warta 40 milionów dolarów. Kilka miesięcy później Prada zapłaciła 105 milionów dolarów, aby przejąć kontrolę nad Jil Sander A.G., niemieckim domem mody o rocznej sprzedaży około 100 milionów dolarów. Zakup miał dać Pradzie szansę na wzmocnienie pozycji w Niemczech. Chociaż Jil Sander miała pozostać kreatywną szefową swojej firmy, zrezygnowała z funkcji przewodniczącej zaledwie kilka miesięcy później. We wrześniu 1999 roku Prada ogłosiła, że kupi 83% udziałów w Church & Company, brytyjskim producencie konserwatywnych butów, założonym w 1873 roku, za 170 milionów dolarów. W ciągu roku powstała również spółka joint venture z grupą De Rigo, produkującą okulary przeciwsłoneczne Prada. Sojusz między Pradą i LVMH nabył 51% udziałów w Fendi S.p.A. w październiku 1999 roku.