Prada – historia marki

Prada Holding B.V. jest spółką holdingową dla I Pellettieri d’Italia S.p.A., firmy handlującej galanterią skórzaną, produktami Prada i innych powiązanych przedsiębiorstw, takich jak buty Church & Company i linia odzieży damskiej Jil Sander.
Głównym kreatorem firmy jest Miuccia Prada. Przez czasopisma fachowe została ogłoszona najbardziej wpływowym projektantem mody z lat dziewięćdziesiątych. Począwszy od wytrzymałego, ale stylowego plecaka z nylonu, opracowała charakterystyczny utylitarny wygląd z dziwnymi, stonowanymi kolorami i niezwykłymi fakturami, które znalazły uznanie u modnych kobiet pracujących.

Sprzedaż Prady wzrosła czterokrotnie w latach 1996-2000. Firma wybuchła pod koniec lat dziewięćdziesiątych, zarówno pod względem organicznym, jak i poprzez przejęcia. Na całym świecie Prade i jej inne marki miały 307 sklepów pod koniec 2001 roku, 143 z nich to franchising. Prada sprzedaje produkty tylko od firm, które kontroluje. Mąż Miuccii Prada, CEO firmy Patrizio Bertelli, zyskał reputację świetnego i pełnego temperamentu managera. W biurach Prada w Nowym Jorku i Tokio wszystkie artykuły biurowe – od biurka po zszywki – muszą być importowane z Włoch. Bertelli twierdzi, że osobiście zatrudnił 60 procent pracowników grupy. Jego projektowa mantra, cytowana w Fortune: „To nie moda zmienia styl życia, to style życia zmieniają modę”.

Mario Prada

Początki Imperium Prady wywodzi się ze sklepu z artykułami skórzanymi Mario Prada, otwartego w Mediolanie w 1913 roku. Oprócz własnych towarów towary sprowadzane z Anglii specjalnie dla włoskich szlachciców. Chociaż Mario Prada zabronił kobietom wchodzenia do swojego miejsca pracy, kontrola nad firmą po sukcesji przebiegła matriarchalnej. Po jego śmierci w połowie lat pięćdziesiątych jego synowa prowadziła sklep przez następne 20 lat, ponieważ syn Prady, Alberto, nie był zainteresowany działalnością. Następną schedę odziedziczyła Miuccia Prada.

Miuccia Prada

Miuccia Prada, wnuczka założyciela, urodziła się w 1949 roku. Jej kariera w projektowaniu mody rosła od wczesnego zainteresowania odzieżą i tekstyliami. Pomimo, a może z powodu jej bogatego wychowania, opowiadała się za lewicowymi tendencjami, rozdając ulotki komunistyczne na rogach ulic. W 1973 roku uzyskała stopień doktora nauk politycznych. Przez kilka lat studiowała również mim – być może dobre przygotowanie do niewerbalnego języka mody. W 1977 roku Prada spotkał Patrizia Bertelli, który założył własną firmę produkującą galanterię skórzaną, kiedy miał 17 lat. Prada chętnie podążała za charyzmatyczną radą biznesową Bertellego, która obejmowała porzucenie angielskich dostawców firmy i zreformowanie staroświeckich stylów bagażu.

Miuccia Prada zaprojektowała coś, co ostatecznie stało się jej pierwszym komercyjnym hitem – plecakami i teczki wykonane z wytrzymałego, wojskowego czarnego nylonu. Sukces nie był jednak natychmiastowy. W ciągu kilku następnych lat Prada i Bertelli poszukiwali hurtowych zamówień dla toreb w ekskluzywnych domach towarowych i butikach na całym świecie. Było to trudne ze względu na wysoką cenę i całkowity brak reklamy firmy.

Drugi butik, otwarty w Mediolanie w 1983 roku, jest eleganckim i nowoczesnym kontrastem do oryginalnego budynku w zabytkowej dzielnicy handlowej Galleria Vittorio Emanuele II. Czarna, nylonowa wersja słynnej torby Chanel została wprowadzona w 1985 roku. W tym samym roku wprowadzono linię obuwia, a firma zaczęła otwierać własne sklepy w Paryżu, Madrycie, Florencji i Nowym Jorku.

Kolekcja damskich ubrań gotowych zadebiutowała w 1989 roku. Ubrania Prady były znane ze zrzuconych talii i wąskich pasów. Często też miały element retro: zarówno Miuccia Prada, jak i jej matka rzadko wyrzucały swoje stare sukienki.

Prada była wyjątkowa wśród najlepszych domów mody w rodzaju estetyki skierowanej do zamożnych kobiet pracujących, które otrzymywały wymagające zlecenia, z którymi sama się identyfikuje. Postanowiła nazwać stroje kobiet „mundurami”. W 1992 roku Bertelli dał Partrizio di Marco, który pracował dla firmy w Azji i otrzymał zadanie rozwoju biznesu w Stanach Zjednoczonych. Pomimo znacznego sprzeciwu ze strony tych, którzy uważali torby za zbyt awangardowe, Di Marco udało się umieścić je w widocznych miejscach dużych domów towarowych. W końcu elitarne, ale praktyczne torby stały się hitem wśród redaktorów mody, którzy zapewnili im miejsce w historii mody.

Miuccia Prada i mąż Patrizio Bertelli (byli małżeństwem od 1987 roku) kierowali firmą na ścieżce ostrożnego wzrostu, sprawiając, że jej produkty były trudne do znalezienia. Linia drugorzędna o nazwie Miu Miu była wyceniona nieco poniżej górnej linii i była skierowana na młodszy rynek – lub „złe dziewczyny”, jak nazwała je Miuccia Prada. „Chodzi o zły gust – który jest częścią dzisiejszego życia” – powiedziała w wywiadzie dla gazety Time. Większość linii Miu Miu została zbudowana z tandetnych tkanin syntetycznych. W połowie lat 90-tych XX wieku Prada była na dobrej drodze, by stać się najważniejszym symbolem dekady dla tych, którzy mogli sobie pozwolić na 400 $ za plecak, 165 $ za czapkę bejsbolową lub 1000 $ za sukienkę. Linia odzieży męskiej trafiła na stojaki w połowie lat 90-tych XX wieku. Roczna sprzedaż wzrosła o 30 procent w 1994 roku, Osiągając 210 milionów dolarów. Sprzedaż odzieży stanowiła około 20 procent całości i oczekiwano jej podwojenia w 1995 roku. W 1996 roku Prada otworzyła sklep o powierzchni 18 000 stóp kwadratowych na Manhattanie. Prada miała 47 sklepów na całym świecie, z czego 20 w Japonii. Firma posiadała osiem fabryk i zlecała pracę 84 innym producentom we Włoszech. W 1996 roku firmy Bertelli i Prady zostały połączone w nową spółkę holdingową Prapar B.V., później zmienioną na Prada B.V., a Bertelli oficjalnie objął stanowisko dyrektora generalnego grupy Prada.

Miuccia Prada nieco ‘złagodniała’ pod względem projektów mody w końcu lat 90-tych, chociaż jej wybór materiałów – na przykład lnu z lateksem – wciąż wydawał się wyjątkowy. Bertelli i Miuccia Prada zastanawiali się, jak poszerzyć zasięg swojej firmy, nie zmniejszając prestiżu marki. Podkreślili niższe linie, takie jak Miu Miu i nowa kolekcja Prada Sport, wprowadzone w 1997 roku. Nowa linia Miu Miu dla mężczyzn trafiła na wybiegi w 1999 roku. Przychody wzrosły o 61 procent w 1997 roku. Firma otworzyła nowy sklep męski w Mediolanie w ciągu roku. Dziennik Wall Street ogłosił, że przed otwarciem Bertelli roztrzaskał okna młotkiem, ponieważ nie podobały mu się aranżacje. Mniej więcej w tym samym czasie firma nabywała udziały w rywalizującym z nimi Gucci Group N.V.. Obserwatorzy nie byli pewni zamiarów Bertellego. Niektórzy analitycy uważali, że Prada jest zbyt mała i zbyt obciążona długami, aby rozważyć próbę przejęcia. Pojawiły się spekulacje, że Prada pracuje w zmowie z osobą trzecią. Co najmniej, W styczniu 1999 roku Bertelli sprzedał akcje prezesowi LVMH Bernardowi Arnaultowi, który rzeczywiście próbował przejąć Gucci. Jednak temu ostatniemu udało się odeprzeć ten podstęp.

W marcu 1999 r. Firma kupiła 51 procent austriackiej firmy Helmut Lang z siedzibą w Nowym Jorku, której roczne przychody wyniosły około 100 milionów dolarów. Umowa była potencjalnie warta 40 milionów dolarów. Kilka miesięcy później, Prada zapłaciła 105 milionów dolarów, aby przejąć kontrolę nad Jil Sander A.G., niemieckim domem mody, którego sprzedaż wynosiła około 100 milionów dolarów rocznie. Zakup miał dać Pradzie szansę w Niemczech. Chociaż Jil Sander miała pozostać w kreatywnej kontroli nad swoją firmą z imieniem, zrezygnowała z funkcji przewodniczącej kilka miesięcy później. We wrześniu 1999 roku Prada ogłosiła, że ​​kupi 83 proc. Church & Company, brytyjskiego producenta konserwatywnych butów założonych w 1873 roku, za 170 milionów dolarów. W ciągu roku powstała również spółka joint venture z grupą De Rigo, która produkuje okulary przeciwsłoneczne Prada. Sojusz pomiędzy Pradą i LVMH nabył 51 procent udziałów w Fendi S.p.A. w październiku 1999 roku.